La Vida (39)

PAGKALIPAS ng hatinggabi, dahan-dahang binuksan ni Kristina ang lihim na lagusan sa bodega at bumaba sa madi­lim na selda ni Andres. Dala ng kanyang nanginginig na mga kamay ang lamparang nagbibigay ng mahinang liwanag sa malamig na tunnel.

Nakatayo na si Andres sa tabi ng pader, naghihintay. Mabilis na lumapit si Kristina at pabulong na isinalaysay ang lahat ng nangyari kaninang umaga: ang pagdating ni Ernesto, ang galit na Donya, at ang kanyang ginawang pagsisinungaling na ilang beses silang nagsiping ni Ernesto.

“Napaniwala ko sila, Andres,” pabulong ngunit mabilis na usal ni Kristina. “Akala ng Donya ay kay Ernesto ang bata. Nagawa kong lituhin ang plano nila!”

Tahimik na nakatitig si Andres sa kanya. Bagamat batid niyang isang matalinong hakbang iyon upang sirain ang pag-asa ng donya at ng manggagaway na si Mang Teban, may matinding kirot na gumapang sa kanyang dibdib. Ibinaba ni Andres ang kanyang tingin, pilit na itinatago ang nanginginig na boses at selos sa kanyang puso.

“Matalino ang ginawa mo...” sabi ni Andres habang dahan-dahang itinataas ang kamay upang hawakan ang mukha ng dalaga. “Ngunit paano kung... paano kung kay Ernesto nga talaga, Kristina? Paano kung hindi akin ang dinadala mo?”

Napatigil si Kristina, nakikita ang matinding takot at selos sa mga mata ng lalaking minamahal. Hinalikan ni Andres ang noo ng dalaga, puno ng pait ngunit may matinding paninindigan. “Kahit kanino man ang batang ‘yan... ililigtas kita. Hindi ko hahayaang makuha ka o ang sanggol ng mga demonyo sa mansiyon.”

Malapit nang sumikat ang araw nang umalis si Kristina sa selda ni Andres. Pagdating sa musuleo, tila umikot ang buong silid sa kanyang paningin. Isang matinding asim at panlalabo ng mata ang dumaan sa kanyang ulo patungo sa kanyang tiyan. Napahawak si Kristina sa gilid ng lumang mesa bago tuluyang napaluhod sa malamig na semento.

Napahawak siya sa bibig, nanginginig ang buong katawan habang sumusuka at nanginginig sa matinding pagkahilo—ang kauna-unahang tahasang sintomas ng buhay na nabubuo sa kanyang sinapupunan, habang papalapit nang papalapit ang ika-apatnapung araw ng kamatayan ni Emilio.

(Itutuloy)