Paano kung pareho nang pagod?

Dear Dr. Love,

Ako po si Tanya. Magandang araw po. Isa po akong misis na unti-unti nang napapagod—hindi sa gawaing bahay, kundi sa kakaintindi sa aking mister.

Araw-araw, ako ang kumikilos sa bahay—pag-lilinis, pagluluto, pag-aalaga sa lahat. Naiintindihan ko naman na pagod siya sa trabaho, at hindi ko rin minamaliit ang sakripisyo niya bilang haligi ng tahanan. Pero Dr. Love, paano naman ako? Tao rin po ako na napapagod, nasasaktan, at nangangailangan ng kaagapay.

Kapag umuuwi siya, madalas tahimik lang, o kaya’y diretso pahinga. Kapag sinusubukan kong maglabas ng saloobin, parang wala na siyang lakas makinig. Nauuwi tuloy sa tampuhan, minsan sigawan, at ako na naman ang magpapakumbaba.

Hindi ko naman hinihingi na akuin niya lahat. Ang gusto ko lang sana ay maramdaman ko na may kasama ako, na hindi ako nag-iisa sa laban ng buhay may-asawa.

Pero siya naman, ramdam ko ring ubos na ubos na. Para bang wala na siyang maibigay dahil drained na rin siya sa trabaho.

Tanya

Dear Tanya,

Hindi masama ang mapagod, lalo na kung matagal mo nang pasan ang bigat na akala mo ay kaya mong dalhin nang mag-isa. Ang masakit kasi minsan, hindi ang dami ng ginagawa, kundi ang pakiramdam na parang walang nakakapansin ng pagod mo.

Totoo, pagod ang mister mo sa trabaho. Pero totoo rin na pagod ka sa mga responsibilidad sa loob ng tahanan. Ang pinagkaiba lang, mas nakikita ang pagod ng nasa labas, kaysa sa pagod ng pusong araw-araw na nagsisilbi sa loob ng bahay.

Ang problema ninyo hindi kakulangan ng pagmamahal—kundi kakulangan ng pag-unawa sa pagod ng isa’t isa.

Ang kailangan ninyo ay hindi sisihan, kundi pag-uusap. Hindi sa oras ng init ng ulo, kundi sa oras na kalmado ang puso. 

Sabihin mo sa kanya hindi na galit ang dala mo—kundi pagnanais na maramdaman mong may katuwang ka. At subukan mo ring pakinggan ang tahimik niyang pagod na baka hindi lang niya masabi.

Tandaan mo, ang tunay na laban ay kung paano kayo magdadamayan kapag pareho na kayong pagod.

DR. LOVE