Ikinukumpara kay ate

Dear Dr. Love,

Tawagin na lamang ninyo akong Dang. Magandang araw po. Isa po akong Grade 12 na medyo napapagod na sa paulit-ulit na pagkukumpara ng nanay ko sa ate ko.

Pinapayagan na po siyang magka-boyfriend dahil matalino raw siya at kaya niyang i-handle ang relasyon. Samantalang ako, bawal pa—parang kulang ang tiwala sa akin. Masakit po kasi pakiramdam ko hindi nila nakikita ang effort ko.

Hindi ko naman po minamadali ang pag-ibig. Gusto ko lang maramdaman na pantay ang tingin sa akin bilang anak at hindi ako laging nasa anino ng ate ko.

Paano ko po maipapakita na kaya ko rin maging responsable nang hindi nagiging pasaway? At paano ko po sasabihin sa nanay ko ang nararamdaman ko nang may respeto pero may paninindigan?

Dang

Dear Dang,

Masakit talagang ikumpara—lalo na kung sariling nanay pa. Pero tandaan mo, hindi porke mas maluwag kay ate mo, mas mababa ka na. Iba lang ang tingin sa inyo, hindi ang halaga ninyo.

Real talk, hindi ka pinagbabawalan dahil kulang ka—kundi dahil hindi pa nila nakikita na handa ka na. Kaya imbes na makipagkumpara, magpakita ka. Galingan mo sa diskarte, hindi sa drama.

Kausapin mo ang nanay mo nang mahinahon pero diretso— gusto mo ng tiwala, hindi pabor. At ang tiwala, pinapatunayan—hindi hinihingi.

At tungkol sa love life? Hindi ‘yan paunahan. Ang tamang relasyon, dumarating sa taong marunong maghintay at may paninindigan.

Tandaan mo, hindi mo kailangang pantayan ang ate mo—kailangan mo lang patunayan kung sino ka.

DR. LOVE