Imago (46)

ANG nakabibinging katahimikan ay muling bu­malik sa makipot na tunnel, ngunit sa pagka­kataong ito, may kasama na itong bagong uri ng lagim. Ang tunog ng biglaang pagbagsak ng nakamaskarang nilalang ay nag-iwan ng malalim na alingaw­ngaw sa isip ni Maya. Nakasandal pa rin siya nang mahigpit sa malamig na pader, hindi makahakbang, tila nakadikit ang kanyang mga sapatos sa semento.

Ang sahig na kanina ay inaapakan niya nang walang pag-aalinlangan ay isa na ngayong madilim at mapanganib na patibong. Paano kung ang susunod na hakbang niya ang magpapabukas sa isa pang trapdoor?

May natitira na lamang siyang dalawang palito ng posporo. Sa gitna ng kanyang nanginginig na pag­hinga, kinuha niya ang isa. Kiniskis niya ito nang dahan-dahan sa gilid ng kahon nito, natatakot na baka maputol muli ang palito. Sumiklab ang maliit na apoy, at agad na itinutok ni Maya ang liwanag sa sahig sa kanyang harap.

Doon niya tuluyang nakita ang katotohanan.

Ang semento ay may mga dugtungan, mga manipis at halos hindi mapansing linya na naghahati sa daan. May mga bahagi ng sahig na tila mas bago, habang ang iba naman ay may maliliit na siwang kung saan sumisilip ang mas malalim na kadiliman sa ilalim. Ang daan patungo sa gitnang tunnel ay isang literal na maze ng mga patibong. Walang pattern, walang babala.

Habang mabilis na nauubos ang apoy ng posporo, naramdaman ni Maya ang labis na lula. Isang maling tapak lang, at susunod siya sa masamang sinapit ng naka­maskarang nilalang.

Namatay ang apoy. Ang dilim ay muling naghari, ngunit sa pagkakataong ito, kailangan na niyang humakbang. Itinaas ni Maya ang kanyang kanang paa, nanginginig, naghaha­nap ng ligtas na matatapakan sa madilim na pasilyo. (Itutuloy)