Human sa pagkatkat

Puno sa hinog nga bunga ang kahoy’ng manga. Daghang mga hayop nga nag-atang niini apan maglisud sila og saka.

Tungod niini ilang gihangyo ang unggoy nga maoy mosaka niadtong kahoya. Kay gusto man pud siya sa maong mga lamiang bunga, nisaka siya ug iyang gipanghulog ang tanang mga bunga nga hinog na.

Daghang mga hayop sa ubos ang nangalipay. Apan sa nanaog na ang unggoy aron pagkuha sa iyang bahin ang tanang mga hayop nga nalipay sa iyang nahimo ang wala naman niya hikit-i.

Nindot kaayo ang motabang. Gani, bation nato nga daw mga bayani kita.

Apan subo palandungon daghang mga tawo ang wala makakita sa bili niini.

Ang kasagaran nga mahitabo mao nga daghang mga tawo ang mogamit kun makakita sa kahigayoanan nga makapahimulos.

Usahay nahikalimot kita sa kamatuoran nga kita mismo ang nagkinahanglan. Usahay uwahi na kaayo ang atong pagkahimatngon. Uwahi na kaayo ang atong pagkahigmata.

Diha pa kita nahigmata nga kita gipahimuslan ug giabusaran lamang ang atong kaayo.

Apan sa laing bahin dili nato ni pagaisipon nga kapildihan kun kaparotan.

Normal ra gyud ni nga mahitabo sanglit ang matag tawo dili man managsama. Kun ikaw nakahimo og kaayohan alang sa uban, ayaw pagpaabot og balos kay dili man kamo managsama og kasingkasing.

Ayaw kalimti ang nagtabang kanimo apan sa laing bahin, hikalimti ang imong gitabangan. Tungod kay kun mag-expect ka nga baslan sa imong kaayo lisud na. “Expectation is the root of all heartaches.”