(Part 11)
“MAGKANO yan kapag bibilhin Noel?” tanong ko.
“Aabutin ito ng P1-M.”
“Talaga?”
“Ano kasi ito, antigo. Baka napahalo ito nang magbenta ng gamit ang may-ari.”
“Paano ko ito ibebenta?”
“Mas mabuti kung iuwi mo sa Pinas. Huwag mo rito ibebenta dahil pag-iinteresan ‘yan ng mga Arabo—antigo kasi ang nail cutter.”
“Pero wala naman akong kahaharaping kaso kapag iniuwi ko sa Pinas ito?”
“Wala. Sa’yo na kasi yan—ikaw ang nakakita ‘di ba?”
“Natatakot kasi ako na baka habulin ng may-ari ng tindahan.”
Nagtawa si Noel.
“Paano ka hahabulin e hindi ka naman kilala ng may-ari.”
Nagtawa ako.
“Kaya ang payo ko sa’yo iuwi mo na ‘yan at maghanap ka ng buyer. Tatawaran ‘yan pero huwag kang papayag—talagang P1-M ang presyo.”
“Saan ko ibebenta, Noel?”
“Puntahan mo si Vicky sa Guiguinto, ibenta mo sa kanya. Huwag kang papayag na hindi P1-M ang halaga.”
“Sige Noel.”
“Antigo yan. Bihira na ang nagmamay-ari ng ganyan.
“Salamat sa payo Noel.”
“Kapag ibebenta mo magsama ka ng isa o dalawang tao —para may sekyu ka.”
“Okey Noel.”
(Itutuloy)