“Usa ka bata ang naghatod niana dinhi,” tubag sa dalaga nga mihunong sa pag-computer,” kaganina sa akong pag-abot. Nangutana kini kanako kun nakaila ba ko nimo. Pag-ingon ko nga managhigala kita, gipalihog ko niya paghata’g niana kanimo.”
“Wa ba nimo pangutan-a ang bata kun kinsay nagsugo kaniya sa paghatod niini?” “Wa ra ba. Human god niya’g tunol niana kanako, milakaw man dayon kini. Gitamdan ko lang og kadiyot ang ibabaw nianang envelope ug sa pagyanghag ko pa, nawala na ang bata sa akong panan-aw?”
“Kinsa man kahay nagpadala niini alang kanako?”
Igo lang mipakibo sa abaga si Vilma agi’g tubag sa pangutana ni Salie. Ug mipadayon na kini sa iyang gibuhat.
“Pataka ka la’g dawat, tingali’g bomba ang sulod niini,” nangomedya si Salie apan may pagka seryoso ang tuno sa iyang paglitok.
“Uy, simbako intawon,” mihunong na usab si Vilma sa pag-computer. “Aw, ilabay na kana. Basin tuod og bomba ang sulod niana. Na, moulbo gayod kita dinhi ug dili oras.”
“Hilom diha, uy,” nakapahiyom og ahat si Salie. “Dili bitaw kay ikaw ray moulbo.” “Uy, di pa ko gustong mamatay, no,” ni Vilma pa. “Daghan pa ko’g mga pangandoy sa kinabuhi.”
“Mao na gani,” ni Salie pa. “Apan unsaon kun diha ra gyod kita kutob? Wa kita’y mahimo kun bawion na sa dios ang hinulaman tang kinabuhi.” “Kun manulti ka, mora ka’g dili mahadlok mamatay?”
“Unsay kahadlokan? Kun oras mo na, bisan asa ka pa tago moabot ka gayod sa sanggot sa kamatayon.” Misamot ka seryoso ang dalaga. Nahitutok si Vilma kaniya. “O, sige, ablihi na kana aron atong masayran kun unsay sulod niana. Hinuon, wa ko’y nadungog nga tik-tik-tik-tik kaganina sa pagdawat nako niana gikan sa bata. Siyento porsiyento nga dili kana bomba.” -- Sumpayan pa