Sa Cainta, hindi na bago ang eksena maagang gumigising ang mga tao, pero parang kalahati ng araw nila nauubos sa paghihintay sa kalsada. Mula Marcos Highway hanggang Felix Avenue at Ortigas Avenue, ilang minuto sanang biyahe nagiging mahabang pasensya. Kaya anumang hakbang na tunay na makapagpapagaan ng trapiko, dapat subukan at seryosohin.
Dito pumapasok ang tinatawag na “friendship gates” na ipinakilala ni Mayor Kit Nieto. Sa halip na piliting lahat ng sasakyan ay dumaan sa iilang pangunahing kalsada, binubuksan ang ilang koneksyon sa pagitan ng mga subdibisyon upang magkaroon ng alternatibong ruta. May daanan na mula Filinvest patungong Vista Verde at Green Park, at may mga koneksyon ding ginagamit ng mga taga-Village East, Country Homes, Park Place at Brookside.
Hindi kailangang makipagsiksikan ng lahat sa iisang bunganga ng trapiko kung may mas maikling daan na puwedeng gamitin. Para sa magulang na naghahatid ng anak sa eskuwela, empleyadong humahabol sa oras, delivery rider, drayber at ordinaryong pasahero, malaking bagay ang bawat minutong natitipid.
Pero dapat malinaw hindi sapat na magbukas lang ng gate at sabihing solusyon na agad ito. Kailangang bantayan kung talagang bumibilis ang daloy o inililipat lang ang trapiko mula sa isang kalsada papunta sa loob ng ibang village. Hindi dapat maging shortcut ng iilan ang kapalit na istorbo, ingay at panganib sa mga residenteng tahimik na nakatira roon.
Tama rin na may seguridad. Ang paggamit ng village sticker at maayos na pagkontrol sa mga sasakyang papasok ay mahalaga para hindi basta-basta makapasok ang kung sinu-sino. Dapat malinaw ang patakaran: sino ang puwedeng dumaan, anong oras bukas ang gate, paano tutugunan ang reklamo, at sino ang mananagot kapag may aberya. Kailangang marinig ang boses ng homeowners at mga motorista, hindi puro anunsyo.
At para sa mga dumaraan lang sa Cainta, mahalaga ring malaman na ang bayan ay hindi dapat maging bottleneck sa araw-araw nilang hanapbuhay.
Kung gumagana ang friendship gates, palawakin ito kung saan ligtas at makatuwiran. Pero samahan ng datos, konsultasyon at regular na pagsusuri. Sukatin ang resulta, ayusin ang sablay, at huwag ipasa sa mga residente ang bigat ng problema.
Sa huli, hindi pangalan ng proyekto ang mahalaga. Ang sukatan ay kung mas kaunti ang oras na nasasayang sa biyahe at mas ligtas ang mga kalsada. Ang mga taga-Cainta at mga dumaraan dito ay hindi humihingi ng himala. Gusto lang nilang makarating nang hindi nauubos ang oras, pasensya at pamasahe sa trapik. Iyan ang serbisyong dapat panindigan.