ANG kalabog ng trapdoor ay tila pako sa kabaong ni Maya. Naiwan siyang nakatayo sa makipot na hagdang bato, pinaliligiran ng isang madilim at mabigat na katahimikan. Ang tanging nagpapanatili sa kanyang katinuan ay ang manipis na sinag ng flashlight mula sa kanyang cell phone.
Nagsimula siyang humakbang muli pababa, dahan-dahan, habang idinidikit ang kaniyang kaliwang balikat sa basang pader na semento. Ngunit sa ikasampung hakbang, ang liwanag ay biglang nanginig.
Kumukurap-kurap ang screen ng kanyang telepono.
“Huwag ngayon...” bulong ni Maya, habang mabilis na tinatapik ang likod ng gadget. Puno pa ng baterya ang kanyang phone kanina, ngunit ngayon, ang indicator sa screen ay mabilis na bumababa, mula walumpung porsiyento, naging dalawampu, hanggang sa mag-red alert ito. May kakaibang electromagnetic interference sa ilalim ng lupa.
Sa bawat kurap ng ilaw, may ilang segundong nawawala ang liwanag. At sa bawat sandali ng kadiliman, naglalaro ang kanyang paningin.
Sa pagitan ng mga patay-sinding sinag, tila may nakikita siyang mga anino sa dulo ng hagdan—mga nakatayong pigura na nakatingin sa kanya. Ngunit pagbalik ng liwanag, wala namang anuman kundi ang malamig at bakanteng espasyo ng semento. Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at mababaw.
Sa huling kurap, tuluyang namatay ang flashlight. Ang screen ng kanyang telepono ay nag-blackout. (Itutuloy)